خبرگزاری شبستان

یکشنبه ۲ مهر ۱۳۹۶

الأحد ٣ المحرّم ١٤٣٩

Sunday, September 24, 2017

اللَّهُم کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن، صَلَواتُکَ علَیه و علی آبائِه، فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَه، وَلِیّاً وَ حَافِظاً و قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْنا، حَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعا وَ تُمَتعَهُ فیها طَویلا" - خدایا، ولىّ‏ ات، حضرت حجّت بن الحسن، که درود تو بر او و بر پدرانش باد؛ در این لحظه و در تمام لحظات سرپرست و نگاهدار و راهبر و یارى گر و راهنما و دیدبان باش، تا او را به صورتى که خوشایند اوست، ساکن زمین گردانیده و مدّت زمان طولانى در آن بهره مند سازی

سرویس : جهان اسلام - خاورمیانه زمان :   ۱۳۹۵/۱۲/۳۰ - ۱۰:۰۴ شناسه خبر : ۶۱۷۲۶۷

«نوروز» در کشورهای اسلامی+ عکس
خبرگزاری شبستان: کشورهای آسیای میانه و غرب آسیا به علت نزدیکی فرهنگی آداب و رسوم های مشابهی را در برخی از جشن ها و مراسم دارند و «عید نوروز» یکی از جشن هایی است که با آمدن بهار کشورهای این منطقه با آداب خاصی به استقبال آن می روند.

به گزارش خبرگزاری شبستان: هرساله با فرا رسیدن نوروز، برخی کشورهای منطقه آسیا «سال نو» را جشن می گیرند؛ مردم این منطقه با برگزاری جشنی به نام «چهارشنبه سوری» به استقبال نوروز می روند و با جشن «سیزده بدر» سال نو را به پایان می رسند. هر کدام از کشورهای این منطقه آداب و رسوم خاصی در پیشواز و بدرقه نوروز دارند.

 

*نوروز در تاجیکستان

در تاجیکستان و برخی دیگر از نقاط آسیای مرکزی آغاز فصل بهار را «عید سر سال» یا «عید سال نو » می نامند و روز نوروز به حساب ‏سال شمار دهقانی تاجیکی، اول ماه حمل و به حساب میلادی 21 یا  22 مارس آغاز می شود.‏

عید نوروز برای مردم تاجیکستان به ویژه بدخشانیان تاجیکستان، عید ملی نیاکان است و از آن به عنوان رمز دوستی و زنده شدن کل ‏موجودات یاد می‌کنند و به نام «خیدیر ایام» یعنی عید بزرگ نام برده می شود. مردم تاجیکستان به ویژه بدخشانیان تاجیک در ایام عید ‏نوروز، خانه را پاک کرده و به اصطلاح خانه تکانی می‌کنند، همچنین ظروف خانه را کاملا شسته و تمیز می‌کنند تا گردی از سال کهنه ‏باقی نماند و برابر رسم دیرینه نوروز، بانوی خانه قبل از شروع عید نوروز و زمانی که خورشید به اندازه یک سر نیزه بالا آمد، دو جارو را که ‏سرخ رنگ است و در فصل پاییز از کوه جمع آوری کرده‌اند و تا جشن نوروز نگاه داشته‌اند در جلوی خانه ایستاده می‌‌گذارد. چون رنگ سرخ برای این مردم رمز نیکی و پیروزی و برکت است. پس از طلوع کامل خورشید هر خانواده‌ای می‌‌کوشد هر چه زودتر ‏وسایل خانه را به بیرون آورده و یک پارچه قرمز را که نشان نیکی و خوشی ایام سال آینده است، بالای سردر ورودی خانه بیاویزند.‏

در این سرزمین پختن شیرینی مخصوص و غذاهای متنوع جزو رسوم این ایام است. همچنین برگزاری مسابقاتی از قبیل تاب بازی، تخم ‏مرغ بازی، کبک جنگی، خروس جنگی، بزکشی و کشتی محلی نیز در این ایام به شادی آن می‌‌افزاید و یکی از غذاهای معروف این ایام ‏‏«باج» نام دارد در این غذا کله و پاچه گوسفند را با گندم پخته و دیگران را با آن میهمان می‌کنند.‏

 

 

*نوروز در ترکیه

نوروز تا نخستین سال‌های تشکیل جمهوری ترکیه در میان ترکان ترکیه پایدار ماند و سپس رفته رفته اهمیت پیشین خود را از دست داد ‏و فقط در مناطق کردنشین و در پاره‌ای از مناطق شمال، آیین رسوم این جشن موجودیت خود را حفظ کرده است.‏

مردم ترکیه عید نوروز را به عنوان یکی از معدود ایام جشن می‌‌گرفتند. در این روز حکیم باشی معجون مخصوصی به نام «نوروزیه» را ‏برای پادشاهان و درباریان تهیه می‌ کرد. گفته می شود این معجون از چهل نوع ماده مخصوص تهیه ‌می شد و شفابخش بسیاری از ‏بیماری‌ها و دردها و باعث افزایش قدرت بدنی می‌‌شده است.‏

مردم این سرزمین نوروز را آغاز بهار طبیعت و شروع تجدید حیات و طراوت در جهان و برخی روز مقدس در مقابل شب قدر و شب برائت ‏و برخی عامل اتحاد و همبستگی و حتی آن را زادروز امام علی(ع) و تعیین ایشان به خلافت و سالروز ازدواج ایشان با حضرت فاطمه(س) ‏دانسته اند.‏

کردهای ترکیه سال‌ها برای به رسمیت شناخته شدن نوروز در این کشور تلاش کردند و اکنون نوروز در ترکیه تعطیل رسمی است.‏

 

 

 

*نوروز در افغانستان

جشن باستانی نوروز در سرزمین افغانستان در هر مقطع تاریخی به تناسب شرایط به روش ها و شیوه های خاصی برگزار می شود. مردم ‏افغانستان با خانه تکانی و پاک کردن جسم و جان خود از آلودگی ها و همچنین با چهره هایی شاد و خندان به پیشواز نوروز می روند.‏

پیش از سال تحویل، زنان افغانی سفره های خود را با هفت سین یا هفت شین یا هفت میوه رنگین تزیین می کنند و سبزی، ماهی و ‏شیرینی را نیز در سفره ها می گذارند و تمامی اعضای خانواده در انتظار ورود سال نو گرد هم جمع می شوند.‏

در هنگام حلول سال نو، بزرگ خانواده برای شکرگذاری از نعمت های خداوند دعا می کند و سایر اعضای خانواده آمین می گویند تا سال ‏نو برای آنها سال صلح و امنیت، آسایش، آرامش و خیر و برکت باشد و پس از ختم دعا، کوچکترها دست های بزرگان را می بوسند.‏

در روز نوروز، زنان و مردان و به خصوص کودکان افغان لباس های نو و رنگارنگ می پوشند و برای سبزه لگد کردن به بیرون از خانه می ‏روند و سپس به«میله جاها» یا تفرجگاه ها می روند.‏

در این روز تمامی افغان ها به جایگاه های خاصی موسوم به «میله نوروز» و«میله روز دهقان» که در اطراف زیارتگاه ها است، می روند تا ‏در این میله ها بازی های اسب های سواری، نیزه بازی و شتر دوانی برگزار کنند و کودکان نیز بازی های چون اسب های چرخکی چوبی، ‏ملاقی و سایر بازی ها را انجام می دهند.‏

در روز نوروز صدای ساز و آواز از هر سو به گوش می رسد و خویشاوندان، دوستان و آشنایان به منزل یکدیگر می روند و سال نو را به ‏همدیگر شاد باش و تبریک می گویند و کلوچه نوروزی، هفت میوه، چای و شیرینی می خورند.‏

همچنین برخی از مردم افغان مراسم سال را در کنار درگذشتگان خود یا اماکن مذهبی چون زیارتگاه ها و مساجد نو می کنند و سپس ‏برای برخی از مراسم خاص خود به طبیعت می روند.‏

مردم شهرهای بلخ و مزارشریف، نوروز را هنوز با همان شکوه پیشین خود برگزار می کنند.‏

در اولین روز عید در مراسم خاصی موسوم به  «بلند کردن جنده (بیرق) زیارت سخی» پرچم امام علی(ع) را در اولین ساعت های صبح ‏برفراشته می کنند و با به اهتزار درآمدن آن، جشن نوروز به رسمی آغاز می شود و تا چهل شبانه روز ادامه می یابد.‏

آنها معتقدند که اگر بیرق به سهولت و آرامی و بدون توقف از زمین بلند شود، سال جدید، سال خوب و پر برکت خواهد بود و اگر بیرق با ‏سختی بلند شود، آن سال شگون خوبی ندارد.‏

در این شهرها مراسم های خاصی دیگری همچون مراسم بالا بردن توغ (علم) مندوی در کابل و جشن میله گل سرخ در مزار شریف که ‏هزاران نفر از اطراف افغانستان برای برپایی این جشن با شکوه به این شهر می آیند، برگزار می شود.‏