.

مهدویت: محمد حنفيه امام حسين(ع) را در حادثه كربلا همراهي نكرد و بعد از شهادت ايشان با امام سجاد(ع) برسر امامت منازعه كرد.

خبرگزاری شبستان: ابوالقاسم محمد الاکبر فرزند امیرالمومنین و حنفیه لقب مادرش خوله بنت جعفر است(1) که در یکی از فتوحات مسلمین به اسارت درآمده و نصیب حضرت امیر(ع) گردید و حضرت پس از وفات فاطمه الزهرا(س) با او ازدواج نمود. محمد در زمان خلافت ابی بکر در مدینه دیده به جهان گشود.

وی از جمله علمای علم حدیث بود که از مقام و منزلت والایی برخوردار است. علاوه بر علم و دانایی در جنگ آوری و شجاعت نیز ید طولایی داشت به طوری که حضرت علی(ع) در جنگ جمل رایت و علم مسلمین را به دست او سپرد.(2)

ابن ابی الحدید در شرح خطبه یازدهم نهج البلاغه به این نکته تاریخی می پردازد و می نویسد: پس از رشادت ها و جنگاوری هایی که محمد در جنگ جمل از خود نشان داد؛ انصار گفتند: ای امیر المومنین! اگر حقی را که خداوند برای حسن و حسین(ع) قرار داده است نبود، ما هیچ یک از عرب را بر محمد( بن حنفیه) مقدم نمی دانستیم.

علی(ع) فرمود: ستاره کجا قابل مقایسه با خورشید و ماه است! آری، او بسیار خوب پایداری کرد و برای او در این مورد فضیلت است، ولی این موجب کاستی فضیلت دو برادرش بر او نمی شود برای همین نعمت که خداوند بر او ارزانی داشته بسنده است.

آنان گفتند: ای امیرالمومنین! به خدا سوگند ما او را همپایه حسن و حسین نمی دانیم و به خاطر او چیزی از حق آن دو نمی کاهیم و بدیهی است که به سبب فضیلت دو برادرش بر او از او هم چیزی نمی کاهیم. علی(ع) فرمود: چگونه ممکن است پسر من همتای پسران دختر رسول خدا باشد.(3)

در تاریخ دمشق نیز آمده است که شخصی به محمد بن حنفیه گفت: پدرت تو را مقابل دیدگان و در جلوی لشگریان قرار می دهد و دو پسرش امام حسن و امام حسین(ع) را از نظر ها دور می دارد. محمد با درایت و هوش علوی پاسخ داد: آنها به مانند گونه و صورت پدرم هستند و من به مانند دست ها و پدرم با دست هایش از صورت خویش محافظت می کنند.(4)

منافقین و خدعه کنندگان در رشادت او کار را به جایی رساندند که گفته اند: علی در جنگ ها به محمد افتخار و مباهات می کرد نه به حسن و حسین(ع). و باز در وصف رشادت و زور بازوی او آمده است: برای محمد زره ای آوردند و او به تن کرد که مقداری بلند بود و تصمیم گرفتند آن را به زره ساز بسپارند تا کوتاه کند اما محمد دنباله زره را به مانند کاغذ در مشت خود جمع کرده آن را پاره کرد.(5)

پی نوشت:
1- فرهنگ معارف و معاریف، ج 4، ص
2- موسوعه الامام علی بن ابی طالب، محمد الریشهری، ج 1 ،ص 128
3- جلوه تاریخ، ج1، ص117
4- تاریخ دمشق، 54/333
5- نثر الدر،1/406، نقل از موسوعه الامام علی بن ابی طالب