.

فرهنگی:دکتر محمودیان در درسگفتار"نوگرایی نظامی"گفت: در اثر تاثیرپذیری نظامی از اندیشه اشاعره، مجنون دیوانه ای زنجیری و اسیر تقدیر تصوير مي شود.

به گزارش خبرگزاری شبستان، دکتر سعید محمودیان که در نشست مرکز فرهنگی شهرکتاب با موضوع "نوگرایی نظامی" سخن می گفت، نظامی را محصول دوران استیلای تفکر اشاعره در ایران در قرن 6 دانست و افزود: در شعر نظامی، قدم به قدم از قضا و قدر و پذیرش وضعیت موجود سخن به میان می آید. این نگرش در منظومه لیلی و مجنون به اوج خود می رسد و تا آن جا پیش می رود که وقتی مجنون تنها یک بار پاسخ منفی پدر لیلی را می شنود آن را تقدیر خود قلمداد کرده و سر به بیابان می گذارد.

محمودیان در توجیه نظرات خود به نظرات دکتر طه حسین، ادیب و منتقد عرب اشاره کرد که می گوید:" زندگی این آدم (مجنون) در کما می گذرد. کسی که به اختیار اعتقاد ندارد. در نتیجه مجنون نمی توانسته عرب باشد زیرا برخلاف منش او، اعراب بسیار حسی عمل می کنند."

مقایسه نظامی و فردوسی در بعد حماسه سرایی از دیگر موضوعاتی بود که این استاد ادبیات بدان پرداخت و گفت: کاش نظامی به سرودن منظومه های خسرو و شیرین، هفت پیکر، مخزن الاسرارو... بسنده می کرد و اسکندرنامه را نمی سرود. سوال این جاست که چرا نظامی فصد حماسه سرایی می کند؟ چه می شود که نظامی تصمیم می گیرد پا جای فردوسی بگذارد؟ آن هم در توصیف شخصیتی چون اسکندر.

محمودیان در تشریح سخنان خود گفت: این سوال از آن جا طرح می شود که فردوسی در قرن چهارم و در دوره سامانیان می زیسته. دوره ای که به لحاظ بازگشت به فرهنگ و تاریخ ایران باستان، نوعی رنسانس به حساب می آید و روحیه حماسی در اوج خود قرار دارد. از سوی دیگر زندگی فردوسی در دوران استیلای تفکر عقل گرای معتزله می گذرد و شاهنامه فردوسی از دل این شرایط بیرون می آید، حال آن که در قرن ششم هیچ یک از بسترهای لازم برای سرایش شعر حماسی فراهم نیست.

دکتر سعید محمودیان در بخش پایانی سخنان خود، ارزش شعر نظامی را در سرایش منظومه های غنایی و روح تغزل حاکم بر اشعار وی دانست و افزود: سرشت نظامی عشق است و توصیفات او وابستگی بسیاری به ذوق لحظه ای وي دارد.

پایان پیام/